Byrjaði að lesa Sköpunarsögur eftir Pétur Blöndal í gær. Er búin að lesa um Guðrúnu Evu og Sjón. Næst er Einar Kárason. Mér líst mjög vel bókina og hlakka til að lesa meira.
Ég man vel líka eftir höfundinum - ég sem annars man yfirleitt ekki eftir fólki.
Hann var að vinna í Garðræktinni eitt sumar, eða allavega einn dag.... man bara eftir honum einn dag, en man það rosa vel. Vorum einhver hópur inni í bíl á leiðinni í sláttuverkefni þegar hann fræðir okkur um það að Michelle Pfeiffer sé fallegasta kona sem hann hafi nokkurntímann séð. Að hann sé rosalega hrifinn af henni. Einhverjir fleiri en ég hafa líklega ekki alveg komið henni fyrir sig því að bílstjórinn ákvað að gera stuttan stopp fyrir framan Borgarbíó þar sem verið var að sýna Tequila Sunrise. Þar sýndi Pétur okkur hvað Michelle Pfeiffer var rosalega falleg.
Mér fannst þetta svakalega merkilegt. Um kvöldið sagði ég Pabba og Mömmu frá þessum vinnufélaga mínum sem fannst Michelle Pfeiffer fallegust í heimi. Þeim fannst þetta ekkert merkilegt en sögðu mér að Halldór Blöndal væri pabbi hans.
.
Við Nonni erum líka búin að lesa Hníf Abrahams. Þetta er mjög spennandi bók, en hún skilur lítið eftir sig hjá mér annað en að nú er ég með þetta stöðugt á heilanum:
Faðir Abraham og hans synir
og hans synir - Faðir Abraham.
Og þeir átu kjöt, og þeir drukku öl
og þeir skemmtu sér mjög vel.
Hægri hönd, vinstri hönd
Hægri fótur, vinstri fótur
og höfuðið með
Faðir Abraham ....
Þar sem Nonni náði hnífi Abrahams á undan mér las ég "Einu sinni var dramadrottning í ríki sínu" á jólanótt. Mér fannst fyrri bókin betri.